Coaching aan den Rijn

Hoe gevaarlijk is mobbing:

Gisteren werd ik via de e-mail benaderd door Arie Stuij, schrijver van het boek: Carrierekillers: Hoe gevaarlijk is mobbing?

Hij maakte mij attent op de publicatie van zijn boek op 30-12-2009 maar vroeg verder niets van mij. Ik vond dat hij zichzelf tekort deed: er zijn weinig boeken over mobbing in Nederland en als er dan een nieuw boek verschijnt dan verdient het alle aandacht die het kan krijgen mijn inziens. Ik stelde hem voor om mij een exemplaar toe te zenden, ik zal dan een recensie schrijven als ik het heb gelezen. Hij ging graag op mijn voorstel in maar toch was ik nog niet helemaal tevreden want hij schijft als PenO-er over zijn eigen ervaring met mobbing. Dat is natuurlijk heel bijzonder en ik wil hem graag de gelegenheid bieden om zichzelf alvast voor te stellen: mijn blogs zijn bestemd voor mensen en organisaties die kiezen voor gewenst gedrag, informatie delen is dan een voorwaarde om het probleem van mobbing en pesten op het werk goed onder de aandacht te brengen.

Ik laat Arie Stuij dan ook graag aan het woord:

Waarom een boek Arie, waarom de boel op tafel…?

Al lange tijd had ik nog een kladschrift in de lade liggen van mijn eigen eenmalige mobbing-ervaring. Destijds schreef ik het van me af, het werkt ook therapeutisch. Je maakt daar lopende zo’n affaire dan een eigen verslag van op een manier dat je een en ander nog wel eens nodig kan hebben. Want zo denk je op dat moment. Je wilt in de verdediging en dat doe je gevoelsmatig. Het heeft overigens niets geholpen in mijn strijd. Ik denk ook dat men het intuïtief doet. Maar dat is voer voor psychologen.

Mij overkwam het zelf, destijds Hoofd P&O met zo’n twintig jaar ervaring, die in feite juist het zakenbelang maar zeker ook het sociale belang van de mensen diende te dienen. Dat maakte de ervaring dubbel vreemd. Ik had veel macht, die ik overigens nooit misbruikte, doch werd toch slachtoffer. En ik was soms toch echt een spijkerharde voor mensen die willen en wetens de boel verziekten. Dat gaf naast de mobbing-ervaring op zich ook nog eens extra gemengde gevoelens. Maar de tijd gaat verder, je moet ook zelf verder en zaken gaan wat slijten doch blijven in je onderbewustzijn ergens geparkeerd.

Omdat ik alle aspecten van P&O in zeer brede zin had meegemaakt in de loop der jaren, reorganisaties, fusies, zieke moederbedrijven, zwak management, dreigende faillissementen, werd ik door meerdere ex-bestuurders eigenlijk geadviseerd om die kluchtervaringen eens te gaan opschrijven. En dat deed ik uiteindelijk enkele jaren verder in de tijd. Ik schreef er een boek over. Komische toestanden over hoe managen niet moet, praktijkervaringen. Uit het leven gegrepen zaken. Maar ook met adviezen over hoe men met mensen dient om te gaan en hoe managers zich dienen te gedragen. Directies ook in feite in de spiegel leren kijken. Humoristisch geschreven met zeer lachwekkende toestanden.

Men vond dat ik er mee door moest gaan en het idee ging bij mij ontstaan om ook mijn eigen mobbingervaring ook maar eens in boekvorm te gaan doen. Echter, een heel ander boek, ernstig, schokkend en ook nog eens mijzelf betreffend. En door dit alsnog te doen geef je het nog meer een plek. Ook in het boek adviezen hoe daar mee om te gaan. Misschien niet allemaal de juiste maar wel de adviezen die ik zelf zou willen geven, spiegelend aan mijn eigen situatie uiteraard. Ik heb daar ook een eigen mening over. Mijn stelling “Alleen hij die geleden heeft, weet wat lijden is” heeft meegewogen in mijn adviezen. Ik denk ook dat het een combinatie moet zijn, meng stof van psychologen, specialisten met de ervaringen van slachtoffers en kom zo tot een strategie. Voor elk mens is een ander plan nodig want vele situaties zijn weer anders.

Ik heb altijd mensen willen helpen en ook dit zijn wegen om dat op zo’n manier te doen. Men is echt niet de enige die dat overkomt, kijk maar naar mij. Misschien verzacht dit het gevoel van anderen die dit wellicht meemaakten of meemaken.Ik herken die yuppies wel: ik heb ze ook mogen ontmoeten: geen geduld, geen kwaliteit, vertonen geen enkel mededogen uit puur eigen belang en richten zoveel schade aan bij mensen en organisaties. Kennen jullie ze ook?

Maar doe er wat mee, schrijf alles eens op, ga naar instanties zoals deze. Men is niet minder in kwaliteit of inzet. De daders zijn fout en moreelloos, de sluipmoordenaars en slechteriken.

Mijns inziens is dat grotendeels ontstaan in de zgn yuppentijd. Vroeger mocht je iemand opvolgen als je je best deed, geduld en eerst veel ervaring opdoen, respect voor ouderen en meerderen was de norm. Beloning kwam vanzelf en door eerst lang mee te lopen kreeg je kwaliteit. Maar er kwam een generatie die snel carrière wilde, geen geduld, snel, uiterlijk vertoon, en ten kosten van alles. Daaruit werden soms “carrièrekillers” geboren. De één ontloopt ze, de ander komt ze jammer genoeg tegen.

Directies moeten aan het werk, werving, aanname, beoordeling en sociaal beleid bijstellen !

Die gaan nog veel te veel vrijuit. Daar moet ook aan worden gewerkt.

Arie Stuij

Het boek van Arie is naar mij onderweg en ik zal zeker eeen recensie schrijven maar hierbij alvast wat meer informatie: Carrierekillers

Helder over pesten (ook op het werk)

   OPROEP:

Voor het programma Helder van Teleac ben ik bezig een aflevering te maken over pesten. Mijn bedoeling is het onderwerp breed aan te pakken. Ik wil het in het programma hebben over pesten op school, op het werk en in verzorgingshuizen (want pesten is van alle leeftijden). Waarom wordt er gepest. Waar komt de wil om te pesten vandaan. En wat zijn de gevolgen voor het slachtoffer, sociaal en emotioneel gezien. 

Graag zou ik via u in contact willen komen met iemand die op het werk is gepest en die daarover kan en wil vertellen. De opnames voor deze aflevering staan gepland op dinsdag 26 januari of op dinsdag 2 februari.

Helder is een programma van Teleac dat (vanaf 11 januari) wordt uitgezonden op Nederland 2 van maandag tot en met donderdag van 16.30 tot 17.00 uur. Ook kunt u op onze site terecht voor meer informatie, www.teleac.nl/helder.

Alvast hartelijk dank voor uw medewerking en ik hoor graag van u.

Met vriendelijke groet,

Desiree Latenstein
Redacteur Helder
Postbus 1070
1200 BD Hilversum
035-6293274

Afscheid nemen

Zo op het einde van het jaar denk ik graag even terug aan het jaar wat bijna achter me ligt: gewoon eens even herinneringen ophalen.

Gisteren kwam ik het volgende citaat tegen:

"Afscheid nemen is met dankbare handen aannemen al wat herinnering waard is."

Dat vond ik heel treffend en deed me denken aan de vele gesprekken die ik dit jaar heb mogen voeren met mensen die slachtoffer zijn geworden van mobbing, pesten of ander ongewenst gedrag op het werk. Hoe triest en onrechtvaardig hun situatie ook is: velen moeten afscheid nemen van hun werkgever, hun collega's, hun klanten, hun relaties. Vaak is de werkrelatie dermate verstoord dat er geen ruimte is voor een mooi ritueel als afscheid, menselijk contact is onmogelijk geworden.

Toch geven we in het coachingstraject aandacht  aan afscheid nemen, bedenken mensen een ritueel waarin ze een plek geven aan al die herinneringen die ze meenemen. Diespreuk herinnerde mij aan de vele gesprekken die ik mocht voeren: laat achter wat je niet nodig hebt maar neem mee wat voor jou waardevol is.

Ieder mens is uniek en heeft zijn/haar herinneringen: dat is het unieke levensverhaal. Ik ben toevallig mijn huis aan het opruimen en heb al jaren een kastje met een kleine lade: daarin doe ik spulletjes die mij herinneren aan waardevolle momenten. Voor anderen is het hoogstwaarschijnlijk een rommellaatje maar voor mij niet want ieder kleinood doet mij herinneren aan een ervaring in mijn leven. Ik moest afgelopen weken het laatje opruimen want het kastje verdwijnt: alles gaat dan weer even door mijn vingers en ben dankbaar voor al die mooie herinneringen.

2009 is bijna voorbij: dat het een mooie herinnering mag zijn aan wat is geweest.

2010: dat het iedereen alle goeds mag brengen

Fijne Jaarwisseling

Mobbing en pesten op het werk: had er dan niemand een geweten wat knaagde?

Regelmatig hoor ik slachtoffers van mobbing en pesten op het werk dit verzuchten: hoe kon het gebeuren en iedereen stond erbij en keek er naar, niemand deed wat, niemand zei wat! Voor slachtoffers wordt hiermee uiting gegeven aan een gevoel van eenzaamheid en onmacht wat zij hebben ervaren op het werk en individueel zullen zij nooit een antwoord krijgen. Afgelopen zomer las ik echter een artikel waarin iemand dit fenomeen beschreef als: op het werk heeft ons geweten soms een uitknopje. Dit fascineerde mij: is het werkelijk zo simpel dat we bij mobbing, pesten en andere vormen van ongewenst gedrag op het werk als gewetensvolle collega, als integere manager gewoon een knopje om kunnen zetten? Het kwam op mij wat ongeloofwaardig over want ik geloof in het goede van een mens maar sta soms ook verbaasd dat goede mensen, met oprechte intenties kunnen veranderen in onbetrouwbare, leugenachtige wezens op het werk.

Ik heb me verdiept in de sociale leertheorie van Bandura (1977) om dit fenomeen nader te onderzoeken. De theorie stelt dat gedrag dynamisch is en het gevolg is van de interacties tussen de persoon, het gedrag en de omgeving. Deze beïnvloeden elkaar onderling maar zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden in verschillende situaties. De omgeving (het werk) heeft een belangrijke rol in dit dynamische proces want deze kan de mogelijkheden van de persoon en het gedrag positief versterken maar ook beperken. Een belangrijk aspect in de sociale leertheorie is dat wij als mensen niet alleen leren door onze eigen gedrag en de gevolgen daarvan maar ook door het gedrag wat we zien in onze omgeving te observeren. Daarnaast spelen verwachtingen wat bepaald gedrag iemand oplevert een belangrijke rol en de mate waarin iemand zichzelf in staat acht om bepaald gedrag uit te voeren. Je zou bijna gaan denken dat wij mensen een speelbal zijn van onze omgeving maar niets is minder waar want de sociale leertheorie stelt tevens dat wij als mensen een soort zelfcontrole hebben: we zoeken oplossingen, bedenken strategieën, we belonen ons zelf en zoeken naar rechtvaardiging van ons gedrag wat past in het eigen waarden-en normenpatroon.

Als we de theorie vertalen naar een doorsnee organisatie dan kunnen we stellen dat ons geweten beïnvloedt wordt door het gedrag van de omgeving maar dat mensen zelf strategieën bedenken om hun gedrag te rechtvaardigen.  Als een organisatie (manager, Pen O) iets van ons vraagt wat we in het normale leven nooit zouden doen, bijv. een collega bespieden, dan kan iemand dit rechtvaardigen voor zichzelf dat daarmee een hoger doel wordt gediend: het functioneren van een afdeling naar een hoger niveau tillen bijv. Koppelen we dit ook nog aan een omgeving (werk) waarvan onze bestaanszekerheid (inkomen) afhankelijk is dan is het belang om ons eigen gedrag te rechtvaardigen extra groot. Menig rechter kent de verhalen van medewerkers die ontslagen dreigen te worden omdat ze bijv. gefraudeerd hadden met reiskosten oid. En die medewerker met onschuldige ogen zei: ja maar iedereen deed het dus dacht ik dat het niet zo erg was………………

Zo gaat het ook bij mobbing, pesten of ander ongewenst gedrag met de gewetensvolle collega en de integere manager: zij zetten hun geweten niet uit want ons geweten heeft geen uit-knopje maar we kunnen er wel mee onderhandelen tot we een goede reden hebben om ons gedrag te rechtvaardigen. Als we de verhalen van slachtoffers horen dan staan we allemaal vooraan om te zeggen hoe erg het is, dat wij een betere collega zouden zijn, dat wij dat nooit zouden doen………..Maar (her)kennen we niet allemaal onze innerlijke discussies om ons geweten tot rust te manen: even parkeren op een invalide parkeerplaats, door rood licht rijden en natuurlijk de belastingaangifte: wie is altijd helemaal eerlijk en integer?

Ongewenst gedrag op het werk: klagen of toch maar niet

De afgelopen weken heb ik met diverse mensen gesproken over de (on)zin van een klacht indienen bij mobbing, pesten of ander ongewenst gedrag op het werk en ben tot de conclusie gekomen dat een klacht indienen opnieuw de onoverbrugbare kloof tussen werkgever en werknemer blootlegt.

Iedere organisatiedeskundige, manager, directie of bestuur weet dat slecht 1 tot 5% daadwerkelijk een klacht indient maar toch hoor je in organisaties heel vaak dat juist klachten een belangrijke signaalfunctie zijn voor het functioneren van de organisatie. Als je met werknemers praat dan ligt de drempel om een officiele klacht in te dienen enorm hoog en de enkeling die het toch doet hoopt op enige vorm van erkenning van onrecht, persoonlijke genoegdoening. De bescherming van degene die klaagt is wettelijk goed geregeld maar in de praktijk verslechteren werkrelaties vaak. Kortom in de praktijk van alledag lijkt het klachtensysteem een gedrocht te zijn waar niemand beter van wordt.

Ik geloof dat veel organisaties de uitspraken van een klachtencommissie serieus nemen, procedures wijzigen, beter aansturen op gewenst gedrag maar ik vraag me af: als je als organisatie weet dat officiele klachten slechts een topje van de ijsberg zijn heeft het dan niet meer zin om eerder in de procedures er voor te zorgen dat de signalen serieus worden opgepakt. Als medewerkers een klacht indienen dan is er al heel veel gebeurt en vaak beyond repair, hoe eerder er ingegrepen wordt hoe kleiner de schade en kans op herstel van medewerker en organisatie.

Het zijn zomaar wat gedachtes en ik ben benieuwd naar ervaringen, meningen van anderen over de (on)zin van een klachtenprocedure.

Mobbing: voorgoed de onschuld voorbij

Op Twitter volg ik , naast vriendjes, collega's en ander netwerkcontacten,ook mijn grote sporthelden. Afgelopen week werd bekend dat Claudia Pechstein wellicht bloeddoping heeft gebruikt en dat sloeg in als een bom.

Ik heb op Twitter de reactie gevolgd van Erben Wennemars: hij was compleet van slag, 2 dagen later heeft hij nog zijn kwaadheid eruit gefietst. Renate Groenewold benoemd het vandaag als een aanslag op haar sport. Beide geven ook toe dat het misschien wat naif is om te denken dat doping niet in het schaatsen voorkomt maar wel in alle andere topsporten. Deze onschuld en naiviteit is voorgoed voorbij.

Toch zie ik en gelijke reactie als het gaat over mobbing en pesten op het werk: iedere werknemer, ieder bedrijf lijkt te denken dat het niet voorkomt in hun organisatie. Cijfers laten een heel ander beeld zien maar toch het is altijd iets van de ander. Tot de confrontatie er is, mensen er niet meer aan voorbij kunnen, het overduidelijk is dat het in iedere organisatie voor kan komen. Dan zien we dat mensen het als een aanslag ervaren op hun bedrijf,op hun vertrouwen in dat bedrijf, hun vertrouwen in de mensen die er werken. Met die bewustwording is de onschuld voorgoed voorbij zie ik dan en die schade ervaart iedere werknemer en werkgever persoonlijk en dat is de grootste schde en ellende van mobbing en pesten op het werk: het vertrouwen is geschaad.

Netwerken: poken, bedoelt u pokon?

Gisteren werd ik door netwerkcontact (gewoon live) geattendeerd dat de poken nu gewoon te koop is bij de VenD.

Ik wilde al heel lang een poken omdat ik het een leuke gadget vind, altijd graag mijn on-line netwerken wil uitbreiden en dan is zo'n ding superhandig.

In mijn pauze vandaag dus op weg naar de VenD: als een kind zo blij maar pffffffffff het was geen sinecure...............

Als eerste bedenken welke afdeling en welke etage van die hele grote VenD: ik bedacht dat electronica en pc de beste keus was. Dus ik stap vrolijk de afdeling op: zie ze nergens (goed ze zijn ook wel wat klein) en dus maar gevraagd aan een verkoper: wat zegt u token, wat bedoelt u , nooit van gehoord, misschien bij de VenD.............Dat laatste verbaasde me helemaal: ik was toch in de VenD maar de electronica was van Dixons bleek toen. Goed ik dus 10 passen naar rechts gegaan en daar trof ik een alleraardigste verkoopster van de VenD: mevrouw wat zegt u, pokon, dat is toch voor planten, gebruik ik ook altijd is echt heel goed vooral bij .............Goed voor ik het hele verhaal over haar planten en pokon (ook boeiend maar niet op dat moment) moest horen, haar even onderbroken en verteld dat het een soort electronisch visitekaartje was dat Poken heet. Toen begreep ze het (gelukkig, want ik had het bijna opgegeven en zo'n lange pauze heb ik nu ook weer niet) : bij de kassa aan de ander kant mevrouw daar staat ze.

Ik kreeg toch weer een beetje hoop en toog naar de kassa, bleek van de kledingafdeling te zijn maar na even goed rondkijken zag ik ze  staan achter de kassa: niemand ziet ze bijna maar voor het blije kind in mij waren ze goed in beeld. Ik moest nog even wachten op een meneer die broeken wilde afrekenen en een weigerende kassa maar toen was het mijn beurt. Ik zei: ik wil graag een panda poken. Ook deze aardige verkoopster keek me stomverbaasd aan: Pokon mevrouw?? Dat blije kind in mij wilde in zijn behoefte bevredigd worden en enige frustratie kwam over mij heen. Dus dacht:  ik breng geen woord meer uit en wijs gewoon: daar achter je, links boven in de hoek.......... Die aardige verkoopster pakt hem en vraagt: weet u het echt zeker mevrouw? Ja kon ik alleen maar  knikken. Nu, zegt ze, ik weet niet of ik hem wel kan afrekenen, of hij al in de computer staat. Maar ook die drempel werd genomen en na betaald te hebben liep ik dolgelukkig met mijn pandapoken weg.  Terwijl ik de uitgang weer zocht in die hele grote VenD haalde ik de poken even uit mijn plastic tasje: gewoon even kijken. Op dat moment trek ik de aandacht van een meneer, keurig 3-delig pak en ook duidelijk in zijn pauze: mevrouw, u heeft een poken ( gelukkig dat iemand snapt wat zo'n ding is) ik weet dat ze ze hier verkopen: weet u waar? Bij de kassa op de herenafdeling zeg ik. Hij kijkt me een beetje verbaasd aan en ik zeg: vraag mij niet waarom maar daar staan ze en gewoon aanwijzen want die verkoopster kent ze nog niet. Oke zegt hij, dank u wel en de volgende keer gaan we poken, goed?

Maar goed: ik poken voortaan om mijn netwerken te laten bloeien en gebruik pokon om mijn planten te laten groeien: mijn dag kon niet meer stuk

Pesten op het werk: woorden doen wel zeer!

Er zijn nogal wat vooronderstellingen over hoe je het beste als slachtoffer kan reageren op mobbing en/of pesten op het werk. Ik kom ze steeds vaker tegen op het web

1. Trek het niet aan wat er tegen je wordt gezegd.

Laat het allemaal maar langs je afglijden, negeer het maar maar dit gaat uit van de vooronderstelling dat woorden geen zeer doen. Vroeger riepen kinderen op het schoolplein regelmatig tegen elkaar: schelden doet geen zeer..............althans in mijn herinnering. Maar iedereen weet dat woorden wel degelijk zeer kunnen doen, iemand kwetsen door te vernederen, kleineren, een lichamelijke afwijking uit te vergroten: het is wel degelijk kwetsend en krenkend.  Hoe kan je het langs je af laten glijden als het je wel degelijk raakt? Woorden doen wel zeer en moeten we dat niet allemaal beseffen?

2. Het is maar een baan, niet je leven.

Als slachtoffer van mobbing en pesten op hetwerk kan je soms het idee krijgen dat het werk de centrum van iemands leven is geworden, alsof er niets anders bestaat in het leven. Nu ben ik zo wie zo  van mening dat een omgeving waarin je een groot gedeelte van je dag doorbrengt belangrijk voor je is. Voor slachtoffer van mobbing en/of pesten op het werk is de baan wellicht niet zo belangrijk als het lijkt maar wel de vijandige omgeving waarin ze het werk moeten doen: dat tast het veiligheidsgevoel van iemand aan. Als mensen dan over hun werk praten gaat het vaak over dat aspect: onveilige, vijandige omgeving: iedere dag maar weer.

3. Als je er niet op reageert dan stopt het vanzelf.

Bij deze vooronderstelling verwarren we misplaatste grapjes en plagen met pesten en mobbing. Een belangrijk kenmerk van mobbing en pesten op het werk is namelijk dat iemand van de werkplek moet verdwijnen dan wel dat de werksfeer te verzieken. Een pester/mobber stopt niet vanzelf, pas als dat doel bereikt is.

4. Overal wordt gekletst en geroddeld: maak je niet druk.

Natuurlijk wordt overal wel een sgekletst en geroddeld en soms kan dat ook positief zijn maar bij mobbing en pesten op het werk gaat het veel verder: hier is de mobber/pester er op uit op iemand van de werkplek te verwijderen en daarin lijken alle middelen toegestaan. Kwaadspreken achter iemands rug om is een aanval op de persoonlijke integriteit.

Pesten op het werk en Moed

Het verplaatsen van een klein steentje in water kan een compleet andere stroming veroorzaken.

Moed is nodig om je leefomgeving op een positieve manier te verbeteren.

Moed is nodig om initiatief te nemen.

Moed staat voor het vermogen om, ondanks alle angsten en onzekerheden, toch te doen wat nodig is.

Moed is nodig om een dialoog aan te gaan en initiatief te nemen.

Moed staat voor bewustwording. Vraagt gevoel en biedt betrokkenheid aan en ontwikkelt een positieve beweging vanuit het hart van de samenleving.

Moed staat voor aansluiting, integriteit, veerkracht, sociale betrokkenheid en verbindingen en zorgt voor herkenbaarheid.

Het Mobbing Experts Platform heeft zich verbonden met het jaarthema van de Landelijke Stichting Tegen Zinloos Geweld: MOED.

Hoe MOED en mobbing, pesten of ander ongewenst gedrag elkaar kunnen aanvullen is een onderwerp van gesprek op de website : boeiend en inspirerend, moeilijk en verhelderend maar vooral verbindend.

Terugblik: Pesten op het werk in Casa Luna

Het was een korte nacht en een lange dag na mijn optreden in de live -uitzending in Casa Luna.

Alhoewel ik zelf , puur op mijn gevoel afgaande, niet helemaal tevreden was over mijn optreden heb ik nog niet de tijd gehad om de uitzending rustig terug te luisteren. In mijn mailbox, sms-berichten tref ik echter positieve berichten dus dan denk ik zo slecht heb ik het nog niet gedaan.

Ik vond de sfeer in de studio uiterst ontspannen en heb genoten van de ervaring. Alhoewel de pers een regelmatige factor is geworden in mijn leven en werk doordat pesten op het werk ook meer aandacht verdient en krijgt, gaan al die persoptredens niet vanzelf. Vorig jaar was de pers mn geinteresseerd in slachtofferverhalen: hoe meer, hoe beter, hoe heftiger de pestervaring hoe meer nieuwswaarde het leek te hebben. Dat was wel eens lastig als journalisten aan mij vroegen: ken je slachtoffers en mag ik daar contact mee opnemen? Ik ben als coach een hulpverlener aan mensen die een traumatische ervaring hebben meegemaakt: het voelt dan niet goed om mensen te vragen voor een interview.

De afgelopen maanden merk ik dat er meer diepte-interviews zijn: het gaat niet alleen meer over slachtofferverhalen maar ook wat kunnen we eraan doen, wat is het eigenlijk, wat kunnen bedrijven doen? Vandaag ontving ik ook het blad Mensen Werken van de Arbo-unie met een zeer goed artikel waaraan ik ook mijn medewerking heb gegeven: dan denk ik we zijn op de goede weg.

En ik spreek inderdaad over wij want al mijn activiteiten op het gebied van mobbing en pesten op het werk kan ik doen doordat ik gesteund en geinspireerd wordt door mensen om me heen. Zo ook gisteren in de aanloop naar de uitzending en daarom een speciale dank aan Frank de Mink (mede-oprichter van het Mobbing Experts Platform): dank je wel maatje, fijn dat je er voor me was!